Çocuklar ailelerinin güvenli bir yer olduğunu, korunacaklarını, sevilecekleri ve değerli olduklarını bilmek isterler. Bu inançları sarsıldığında kendilerine güvende hissedebilecekleri yollar bulmaya çalışırlar. Ailenin bir arada duracağı ve sonsuza kadar devam edeceğine ilişkin beklentileri – geçici olsa da- sarsılmıştır. Tekrar onarılması gereken bir yara almışlardır. Doğal olarak örneğimizde olduğu gibi bu olayların ortasında kalmışlarsa daha zorlayıcı yaşayacaklardır. Duygusal yaşantılarında bu yarayı onarma çabası içinde semptomlar geliştirebilirler. Dahası bu belirtiler çocuklar farkına varmasa da anne ve babanın tekrar bir araya gelmelerini sağlayabilir. Bu örnekte ergen durumla baş edebilmek ve başlarına kötü bir şey gelmemesi için kontrol olarak takıntılar geliştirmiştir. Tabii tekrar vurgulamak gerekirse çocuk bunun farkında değildir. Ancak, bir terapi ortamında semptomların altında yatan yaşantıları bulabiliriz. Çünkü durumun içerisindeyken tüm bu uçları bulma şansımız olmayabilir. Ancak, bildiğimiz ergenin yaşantısında olumsuz bir şeyler gittiğidir.  Ve ebeveynlerini terapi seansları için de olsa bir araya getirmiş olduğudur.

Terapilerde bir diğer sorumuzda ailenin getirdiği semptomun aile açısından işlevi nedir? 

Ailenin getirmiş olduğu semptom terapi odasına gelene kadar aile için oldukça sıkıntılı bir durumdur. Artık kendi yöntemleri tükenmiş gibidir. Çoğunlukla çözümlerin olmadığı ve tüm yollarının tıkanmış gibi hissettikleri anda terapiye gelirler.

 Terapiden beklentileri de bizim onların “sorununu” çözümlememizdir. Geliş nedenlerini oluşturan semptom ailenin krizi durumuna gelmiştir. Zamanlarının ve enerjilerinin çoğunu bu sorun almaktadır. Kendilerini birbirine dolanmış başı sonu belli olmayan bir yumak kadar karışmış hissedebilirler. Bazen semptomun kendisinin aile içi ilişkilerini ve bütünlüğünü bozucu olduğunu düşünebilirler. Semptomun kaynağını suçlayabilirler. Tüm bu olumsuzluklar içerisinde semptomun kendisi de istenmeyen ve zarar veren bir durum olabilir.

Ancak, aile açısından olumsuz sonuçları olsa da semptomların olumlu işlevleri de vardır. Ailede var olan adı koyulmamış semptom, altında yatan sorunun daha görünür hale gelmesini sağlar. Ailenin bir sorun etrafında da olsa bir araya gelmesi ve var olan sorunun çözümlenebilmesi için yollar aramaya yöneltir. Bu arayışları içerisinde bir sorun etrafında olsa da aile üyeleri birbirlerinin tanımadıkları yönlerini fark etmeye başlarlar. Bir yandan kendilerini ifade ederken diğer yandan diğerinin açısını görürler. Semptomu çözümlemeye çalışırken birbirleri ile yeni bir dil ve iletişim biçimini yakalarlar.  

Sonuç olarak bir semptomun varlığı ailedeki güçlerin ve birlikteliğin tekrar harekete geçmesini sağlayabilir. Semptomun çözümlenmesi ailenin yeni bir dil yaratmasını sağlar.