Sihirbazlardan esinlendi!

Wiseman sihirbazlık yaptığı dönemde sihir numaralarında kazanan insanların ‘ben şanslıyım zaten' demeleri üzerine hayatta şansın ya da şanssızlığın ne kadar etkin olduğunu araştırmaya karar verir. Bunu yaparken psikoloji bilmenin önemine inandığı için psikoloji okumaya başlar. Bir taraftan da çeşitli gazete ve televizyonlarla işbirliği yaparak yarışmalarda şanslı ve şanssız olduklarına inanan insanları denek olarak kullanmaya başlar. Sekiz yıl gibi uzun bir süre sonunda şans konusunda oldukça değişik sonuçlara ulaşan Wiseman şansın genetik olmaktan ziyade kişinin kendi kendine ulaştığı bir sonuç olduğunu keşfetmiş.

Piyangodan üst üste üç kere büyük ikramiye kazanan, istediği tüm işlere ilk başvurusunda kabul edilen çeşitli insanların yanı sıra bu durumlarda hep zarar gören insanların içseslerine güvendikleri, yılmadan birçok şıkkın peşinde koştukları, kendilerine inançlarının ve güvenlerinin maksimum seviyede olduğu vb. gibi etkenleri sistematik hale getirmiş.

Örneğin bir tv programında sayısal loto çekilişinde şanslı numaraları tahmin etmek için şanslı ve şanssız olduğunu söyleyen insanların aramasını

Yine kara kedinin şanssızlık getirip getirmediğini test etmek için binlerce kişinin önünden kara ve beyaz kedi geçirirler. Sonuç beklenen gibi olur. Kara kedinin şanssızlıkla bir alakası yoktur. Şansın çeşitli argümanları kullanarak ‘kişisel şansımızı' kendi kendimize yaratabileceğimizi söyleyen Wiseman'a göre bunun dört ilkesi var:

"Tesadüflere bağlı fırsatları çoğaltmak, şanslı sezgileri dinlemek, iyi kader beklemek, kötü şansı talihe dönüştürmek"

Bu dört ilkeyi ‘şans okulu' adını verdiği bir sistemle okurlarına öğreten Wiseman, kitapta onlarca pratik alıştırmayla herkesin kendi şans yüzdeliğini öğrenmesini ve kendi şansını kullanma aşamalarını gözlemlemesini sağlıyor.

Sonunda da sizi memnun ediyor. Kitapta, şans profili, açık fikirlilik puanlaması, şanslı ya da şanssızların asabiyet katsayıları gibi araştırma yöntemleri gibi ilk kez geliştirilen yöntemler de bulunuyor. Bunlar yazarın sekiz yıllık sürede gerçekten dolu dolu çalıştığını gösteriyor.

(2 Nisan 2004 tarihinde Adem Özbay'ın Radikal Kitap 'ta yayımlanan yazısından)