Anne-baba olmak zor bir iştir ancak çocuk olmak da zordur. Yaşamı bir çocuk olarak algılamak gerçeğin oyunla ve oyunsal bir algı ile görülmesi demektir. Bu süreçte, dayanıklılıklarına rağmen incitilmişlerse, aldıkları yaralar yetişkin yaşamlarını da etkiler.

Yaşadığı ailenin bir parçası olarak içinde bulunduğu sistemi çok net bir şekilde temsil eden çocuklarla terapi yapmak aynı zamanda ailedeki sistemin de terapiye alınmasıdır. Bazı aileler çocuğa zarar vermemek için neredeyse çocuğun doğal gelişimini zedeleyecek ölçüde hassastır. Bazı aileler ise çocuğun gelişimini durduracak kadar katı yada uzaktır. Aileler yaşamdaki güçlükler, bilgi birikimleri, sorumlu bir anne-baba olma gayretleri gibi nedenlerle bazen çocuğun gerçeğini görmeyebilirler.

Bu durumda çocuk, tepkilerini kendi içine döndürerek bedensel ifadeler kullanır: tırnaklarını yer, sessizleşir, altına kaçırır, kekeler, saldırganlaşır... Özellikle aileye yeni bir bebek katılmışsa, okula başlanmışsa, ailede bir kayıp varsa bu durum ailedeki her birey için oldukça zor bir süreçtir.

Ne yaşadığını, ne hissettiğini bir yetişkin gibi anlatamayan çocuklarla terapi yapmak, yetişkinlerle yapılan terapiden daha farklı bir yaklaşım gerektirir. Bu nedenle çocuklarla çalışırken oyun ve sanat vazgeçilmez teknikler halini alır. Dolayısı ile bu alanlarda çalışacak uzmanın da tekniklere hakim ve çocukla iletişim kurabilecek esneklikte olması gerekir.

Çocuklara uygulanan testler de yetişkin testlerinden oldukça farklıdır. Ve bu uygulamaları yapmak da özel bir deneyim gerektirir.