|
Ergenlik, her insanın gelişiminde geçmek zorunda olduğu evrelerden en
zoru olduğu iddia edileni ve en meşhurudur. Çünkü yaşamın her evresi
kendi içinde aşılması gereken "güçlük"leri ve ulaşılması gereken bir
"olgunluk noktası"nı barındırır. Bu açıdan bakıldığında insanoğlunun
yaklaşık 12-20 yaşları arasındaki gelişimi de yaşamın diğer gelişim
aralıkları gibi kendi güçlükleri ve olgunluk noktalarını barındırır.
Gelişimin bu evresindeki
görüntü bir çok aile ve ergeni çaresiz bırakacak kadar karmaşık
algılanır/algılatılır. Bu evre ile ilgili bir çok kaynak kitap ve
yazılı, görsel materyal her yerde bulunabilir. Ancak yaşam ne kadar
kitap satırlarından anlaşılabiliyorsa bu evre ile ilgili sorunlar da o
kadar anlaşılabilir.
Ergenlikteki her ilişki
terapi gerektirecek kadar karmaşıklaşmamıştır kuşkusuz. Ancak bazen
ergen-aile ilişkisi bir terapi yaşantısı gerektirecek kadar zorlayıcı
olabilir. Çünkü bu evrede aile içindeki sorunlar daha görünür bir hale
gelir. Ergenler, çocukluk dönemindeki hallerine göre çok daha
güçlenmiştir ancak hayatın içindeki işleyişleri kavrama konusunda daha
çok deneyim kazanma ihtiyacı içindedirler. Anne-babalar ise ergen
çocuklarını yetiştirmek, aile içinde dengeyi bozmadan imkanlar tanımak
durumundadırlar.
Bir deneme-yanılma süreci
olan bu evrede duruma göre ergenlerle bireysel, duruma göre ergen
grupları ile bazen de aile ile birlikte olarak terapi planlanması
yapılır.
|