Genetik özellikler bazen çevresel şartlarla birleşerek ruhsal bir hastalığın oluşmasını sağlayabilirler.

Hastalık, beyin kimyasının, yani beyin salgılarının yaşamda uyumu bozacak başka bir denge kuracak şekilde farklılaşmasıdır. Bu durumda kurulan bu yeni algı- düşünce sistemi kendi genetiği ve tarihi içerisinde anlaşılır ve tutarlıdır. Ancak dış dünyanın gerçeğine rağmen ve kendi içine kapalı bir sistem olduğu için de çökmeye mahkumdur.

Bu şekilde kendi gerçeği içerisine kısılmış kalmış bir sistem, bir süre sonra beyin kimyasında değişikliklere yol açar. Beden- zihin bir bütün olduğu ve birlerini sürekli etkiledikleri, değiştirdikleri için bir süre sonra beden de bu yeni dengeye ayak uydurmaya başlar.

Böyle kapalı ve hassas bir sistem olan ruhsal hastalıkta bu dengeyi bozacak her müdahale büyük bir sıkıntı yaratır. Bu sıkıntı yüksek dozlu bir uyarılmışlık, yüksek dozlu hassasiyet getirir. Bireyin amacı kendi kapalı sistemini korumaktır. Ancak bu noktada terapistin yardım amaçlı girişimleri bu sıkıntı tarafından etkisiz hale getirilir.

Bu aşamada, bireyin çökme riski yüksek olan bu sistemi değiştirmek için yardım alması, gerekli sükunet sağlanmadan ya da  beyin kimyası üzerinde etkili bir ilaç kullanmadan olanaksızlaşır.

Bazı ruhsal hastalıklarda terapi ile ilerlemek mümkün değildir. Bu tip ağır çözülmelerde de yine beyin kimyasını düzenleyen ilaçlar, dış dünya ile sınırlı da olsa bir uyum sağlanması için oldukça önemli bir yol alınmasını sağlar.

Önemli olan bir diğer nokta, ilaç başlanması ve düzenlenmesinin bir psikiyatr tarafından yapılmasının gerekliliğidir. Çünkü ilaç tedavisi eğer gerekli psikiyatri uzmanlığını yapmamış kişiler tarafından gerçekleştirilmeye çalışılırsa beklenenden öte zararlı olabilir. Örneğin, derin bir depresyonda kullanılan ilaçlarla bireyin hareket kabiliyeti artınca, ortaya çıkan enerjiyi sorunu çözmek yerine kendini yok etmeye yatırabilir. Böyle kritik riskleri olan ilaç kullanımının bir psikiyatr tarafından yürütülmesi gereklidir.